34

As ct da Middag is, da wull se de Künig do Diske roopen, do sind se nirgends to sinnen: he söket se so viel im Schlott un in Goren, awerst he kun se »ig sinnen. Da werd he so bedröwct, un let dat ganse Land upbeien (aufbieten), un wer ünne sine Döchter wier brcchtc, dc füll cne davon tor Fruen hcwen. Da gahet so viele junge Lude uwer Feld, un söket, dat is gans ut der Wiese (über alle Maßen); denn jeder hadde de drei Kinncr geren had, wiil sc wören gegen jedermann so fründlig un so schön von Angesichte West. Un et logen auck drei Jägerburschcn ut, un äse da wol en acht Dage riefet hadden, da klim­met se up en grot Schlott, da wvren so hübsche Stoben inne West, un in einen Zimmer is en Disch decket, darup wörcn so söte Spiscn, de sied noch so warme dat se dam- pet, awerst in den ganzen Schlott is kien Minsk to hören noch to seihen. To wartet se noch en halwen Dag, un de Spisen blicwet immer warme un dampet, bis up et lest, da weret se so hungerig, dat se sik dcrbie fettet un cttet, un macket mit en anncr ut se wullen up den Schlotte Wuhnen bliewen, un wüllcn darümme loosen, dat eine in Hufe blev, un dc beiden annern de Dochtcr söketen; dat doet sc auk, un dat Loos dreppet den ölesten. Den annern Dag da gaet de twei jüngesien söken, un de öleste mot to Hirse bliewen. Am Middage kümmt der so en klein klein Männeken, un hölt um 'n Stükesken Braud ane, da nümmt he von dem Braude, wat he da funnen hädde, un schnitt en Stücke rund umme den Braud weg, un will ünne dar giewen, indes dat he et ünne reifet, lett et dat kleine Männeken fallen, un segd he fülle dok so gut sin un giewen ün dat Stücke wier. Da will he