38

Wandit Flcutcnpipe hangen, da segd he worümme hen- gest du da wull, hier kann ja doch keiner lustig sin?' He bekucket auck dc Drachenköppe, un segd 'ju künnt mic nu auck nig helpen.' He geit so mannigmal up un af spatzc- ren, dat de Erdboden davon glal werd. Up et lest, da kriegt he anncre Gedanken, da nümmet he dc Fleutenpipen van der Wand, un blcst en Stücksken, up ccnmahl kuin- met da so viele Erdmännekens, die jeden Don, den he däht, kummt eint mehr; da blest he so lange dat Stücksken, bis dct Zimmer stopte vull is. De fraget alle wat sin Bc- geren wäre, da segd he he wull geren wier up de Ere an Dages Licht, da satten se ünne alle an, an jeden Spir (gaben) Haar, wat he up sinen Koppe hadde, un sau stei­get se mit ünne heruppcr bis up de Ere. Wie he owen is, geit he glick nach den Künigsschlott, wo grade de Hoch- tit mit der einen Künigsdvchter sin fülle, he geit up den Zimmer, wo de Künig mit sinen drei Döchtcrn is. Wie ünne da de Kinner seihet, da wercd se gans beschwämr (ohnmächtig). Da werd de Künig so böse, un let ünne glick in een Gefängnisse fetten, trief he meint he hädde den Kinnern en Leid aiuie daen. Äse awer dc Künigs- döchter wier to sik kummt, da biddet se so viel he mogle ünne doch wier lose laten. De Künig fraget se worümme, da segd se dat se dat nig vertellcn dorsten, awcrst de Vacr dc segd se füllen ct den Owen (Ofen) vertellcn. Da geit he herut, un lustert an de Döre, un hört alles. Da lät he de beiden an en Galgen hängen, un den einen givt he de jungeste Dochter; un da trok ik en Paar glä­serne Schohe an, un da flott ik an en Stein, da segd et 'klink!' da wören se caput.