Wisite über cho. Der Hans hett aber woll gemerkt wo das use will, und säit er gab e keine, der Chönig chön denn morn siner Wisite mit Haasepfüffer ufwarte. D' Magd hct aber nid no glo, und am Änd sot so no a resniere. Do säit der Hans wen» d' Chönigstochter selber chvmm, so well er ene Haas ge. Dat hct d' Magd im Schloß gsäit, und d' Lochter isch sälber gange. Underdeffe isch aber zum Hans das chli Manndle wieder cho, und frogt der Han« was er do thüej. 'He, do müeß er hundert Haase hüete, baß em käine dervo lauf, und denn dörf er d' Chönigstochter hürothe, und wäre Chönig.' 'Guet,' säit das Manndle, 'do hesch es Pfifle, und wenn der äine furtlaust, so pfif nume, denn chunt er wieder umc.' Wo do d' Tochter cho isch, so gitl ere der Hans e Haas is Fürtüchle. Aber wo se öppe hundert Schritt wit gsi isch, so psift der Hans, und de Haas springt ere us em Schaukele use, und, was zisch was hesch, wieder zue der Heerd. Wo's Obe gsi isch, so psift de Haasehirt no emol, und luegt ob all do sige, und treibt se do zum Schloß. Der Chönig het se verwunderet wie au der Hans im Stand gsi feig hundert Haase z' hüete, daß em käme dervo glofe isch, er will em aber d' Tochter äine weg nonig ge, und säit er müß em no ne Fädcre us d' Bogelgrife Stchl bringe. Der Hans macht se grad uf der Wäg, und marschiert räch, handle vorwärts. Z' Lbe chunt er zu neme Schloß, do
358
Tochter nit über. Der Hans isch e des z' friede gsi, und gli am andere Tag got er mit siner Heerd uf d' Wäid, und paßt verwändt uf daß em keine dervo lauf. Nid mänge Stund isch vergange, so chunt e Magd vom Schloß, und säit zum Hans er söll ere gschwind e Haas ge, se hebe