Do säit die Frau 'ja lueget, mi guete Fründ, s' cha käi Christ mit em Vogelgrif rede, er frißt se all; wenn er aber wand, so chön neder under sis Bett undere ligge, und z' Nacht, wenn er rächt fest schloft, so chönneder denn use länge, und em e Fädere usem Stehl riße; und wäge dene Sache, die ner wüße söttet, will i ne sälber sroge. Der Hans isch e das alles z'friede gsi, und lit un- ders Bett undere. Z' Obe chunt der Vogelgrif häi, und wiener i d' Stube chunt, so säit er 'Frau, i schmöke ne Christ.' 'Jo,' säit do d' Frau, 's' isch hüt äine do gsi, aber er isch wieder fürt;' und mit dem het der Vogelgrif mit me gsäit. Z' mitzt e der Nacht, wo der Vogelgrif rächt geschnarchlet het, so längt der Hans ufe, und rißt em e Fädere usem Stehl. Do isch der Vogelgrif plvhle ufgjuckt, und säit 'Frau, i schmöcke ne Christ, und s' isch mer s' heb me öpper am Stehl zehrt.' De säit d' Frau ' de hesch gwüß träumet, und i ho der jo hüt scho gsäit, s' isch e Christ do gsi, aber isch wieder fürt. Do het mer allerhand Sache verzellt. Si hebe ime Schloß der Schlüffel zue ncre Gäldchiste verlöre, und chönnene numme sinde.' 'O di Nare,' säit der Vogelgrif, 'de Schlüffel lit im Holzhus hinder der Thör undere Holzbig.' 'Und denn het er au gsäit imene Schloß feig e Tochter chrank, und se wüße kais Mittel für se gsund z' mache.' 'O di Rare,' säit der Vogelgrif, 'under der Chällerstäge het e Chrot es Näscht gmacht von ere Hoore, und wenn
360
Tochter chrank, und er söt wüße was die Tochter chönt gsund mache; denn feig nig wid vo do es Wasser und e Ma derbi, de d' Lüt müeß übere träge, und er möcht au gern müsse worum de Ma all Lüt müeß übere träge.