er müeßt denn käine nie übcre trüge. Am Morge srue isch der Vogelgrif uf gstande, und isch fürt gange. Da chunt der Hans undcrem Bett füre, und het e schöne Fadere gha; au her er ghvrt was der Vogelgrif gsäit het wäge dem Schlüssel und der Tochter und dem Ma. D' Frau vom Vogelgrif het cm do alles no nemol verbellt, daß er nüt vergäße, und denn isch er wieder häi zue gange. Zerst chunt er zum Ma bim Wasser, de stogt ne gli was der Vogelgrif gsäit heb, do säit der Hans er soll ne zerst übcre trüge, es well em's denn düne säge. Do träit ne der Ma übcre. Woner däne gsi isch, so säit cm der Hans er sollt nume äinisch äine mitzt dri stelle, er müeß denn käine me übere träge. Do het se de Ma grü- scle gfreut, und säit zum Hans er well ne zum Dank none mol ume und äne trage. Do säit der Hans näi, er well em die Müch erspare, er feig sust mit cm z'friede, und isch witer gange. Do chunt er zue dem Schloß, 'wo die Tochter chrank gsi isch, die nimmt er do uf d' Achsle, den» se het nit chönne laufe, und träit se d' Chellerstäge ab, und nimmt das Chrotenäst under dem underste Tritt füre, und gits der Tochter i d' Händ, und die springt em ab der Achsle abe, und vor im b’ Stäge uf, und isch ganz gsund gsi. Jetz händ der Vater und d' Mucter e grüsliche Freud gha, und händ dem Hans Gschänkc gmacht vo Gold und Silber, und was er nume het welle, das händ sem gge. Wo do der Hans is an der Schloß cho isch, isch er II. Q
361
se die Hoor wieder het, so wers se gsund.' 'Und denn het er au nv gsäit s' sig amene Ort es Wasser un e Ma derbi, der müeß all Lüt drüber trüge.' 'O de Rar,' säit de Vogelgrif, 'täter nome cmol äine z' mitzt dri stelle,