hinup. As he baden anköm, wövr de Haas all da. 'Kann et losgahn?' seggt de Haas. 'Ja wvl' seggt de Swinegel. 'Denn man to!' Un damit stellde jeder sick in siene Föhr. De Haas tcllde 'hahl een, hahl twce, hahl dree,' un los güng he wie en Stormwind den Acker hindahl. De Swinegel aver löp ungefähr man dree Schritt, dann dahkde he sick dahl in de Föhr, un bleev ruhig sitken.

As nu de Haas in vullen Loopcn ünnen am Acker anköm, röp cm den Swinegel sicn Fro entgegen 'ick bün all hier.' De Haas stutzd un verwunderde sick nich wenig: he menede nich anders als et wövr de Swinegel sülvst, de em dat toröp, denn bekanntlich süht den Swinegel sicn Fro jüst so uut wie ehr Mann.

De Haas aver meendc 'datt geiht nich to mit rechten Dingen.' He röp 'nochmal geloopen, wedder üm!' Un fort güng he wedder wie en Stormwind, datt cm de Ohren am Koppe flögen. Den Swinegel sicn Fro aver blev ruhig up ehren Platze. As n» de Haas baben anköm, röp cm de Swinegel entgegen 'ick bün all hier.' De Haas aver ganz unter sick vör Jhwer schreede 'noch mal gelopen, wedder üm!' 'Mi nich to schlimm,' antwoordc de Swinegel, 'mienetwegen so oft as du Lust hast.' So löp de Haas noch dree un söbentig mal, un de Swinegel höhl et ümmer mit cm uut. Jedesmal, wenn de Haas

U 2

459

»nncn in de Föhr, un wenn de Haas up di andere Siet ankummt, so röppst du cm entgegen ' ick bün all hier.'

Damit wöorcn se bi den Acker anlangt, de Swinegel wiesde siener Fro ehren Platz an, u» gung nu den Acker