«Mijne slede is groot genoeg voor ons ail- len,» sprak thans de Israëliet, geroerd door zoo veel ouderliefde, «en al ware Siberië nog duizend mijlen verder, zulks zoude mij niet afschrikken uwen zoo edelen wensch te ver­vullen. Deze nacht zal ik hier in het dorp vertoeven; blijft gij bij uw gevoelen volhar­den, zoo zal ik u naar Tobulks vergezellen en van den Gouverneur trachten te verwerven, dat gij verlof bekomt, om bij uwen vader te mo­gen verblijven. Overweeg nogtans rijpelijk wat u te doen staat; want als uw wezentlijke vriend moet ik het herhalen, de schets, welke ik u gegeven heb* van hetgeen gij in Siberië zult hebben door te staan, is weiligt nog te tlaauw bij de wezenlijkheid.» Dit gezegd heb­bende , verliet de Israëliet ijlings de hut, zon­der hun den tijd tot antwoord te geven. Doel. het besluit der kinderen was reeds onherroe­pelijk genomen. «Fedry!» riep jylexauder , de hand zijner zuster op zijne borst leggende, «voel, voel, hoe snel dit hart klopt, — het is vreugde en hoop , die het slaan doen!»