nitum deminui et evanescere, sive e esse nihil,
c”px^ 1 = nyz n 1 (quod proinde v = y est.)
Restituendo fiet ax n = y.^ Quare e contra, si ax n = m i n
n n
— y , erit -;-ax = z.
m-J-n
His problematibus Neutonus addidit has annota- tiones:
a. ,,Sed notandum est, quod unitas ista, quae pro momento ponitur, est superficies cum de solidis, et linea, cum de superficiebus et punctum cum de lineis, (ut in priori exemplo) agitur.
b. Nec vereor loqui de unitate in punctis, sive lineis infinite parvis, si quidem proportiones ibi jam contemplantur geometriae, dum utuntur methodo indivisibilium. “
3. Neutonus calculum suum ex methodo indivisibilium et aequationes momentorum ex aequationibus incrementorum comprobat, quare incrementum in infinitum depainuitur.
Mihi vero Neutonus recta notione celeritatis ca- ruisse videtur. Celeritas enim est ratio inter spatium et tempus omissis omnibus viribus, ergo pars tangentis, quae eadem est momentum arcus. Inde sequitur , trapezium, quod duabus ordinatis et incremento abscissae et momento arcus determinatur, esse momentum areae.
Ex his notionibus calculus per momenta sine infinito parvo adhibito demonstrari potest.
4. Postea Neutonus in epistola ad Collinum 1Ö72 hanc solutionem quaestionis tangentis publicavit. *)
‘) Commercium epistolicum.