Opligtende. «O fedra ! was hel niet om uwent wil, dan!.... maar neen, neen! Zie, nu ben ik immers kalm ?» sprak hij , haar met zijnen zakdoek de tranen van het angstgloeijend gelaat vegende.
«Ach, ik begrijp u!» sprak het meisje snikkende , «tante heeft zeker weder kwaad van onzen ongelukkigen vader gesproken, en nu hebt gij u boos gemaakt, niet waar alex-
ANDER ?»
«Ja, fedra ! ja. Ik zou wel kunnen wen- schen, dat wij nooit den drempel van deze woning betreden liadden; hoe veel beter zoude het mij geweest zijn, indien ik mijnen geliefden vader in zijne ballingschap had mogen vergezellen. Dan,» vervolgde hij met fonkelenden blik, «zou ik niet dagelijks zijnen naam liooren smaden ; maar vossen strikken zetten
en het wild schieten, en als ik dan met eene rijke vangst te huis kwam en onze goede vader deswege zijne vreugde niet konde verbergen ; o fedra ! dan zoude ik mijn geluk , ook tegen den troon van den Czaar niet hebben willen ruilen!»
«En ik,» zeide het meisje , «ik, vlexasder i zou het wildbraad smakelijk toebereiden, en