XXXV.

Fabula trigesima quint a.

Cervus et Venator.

Cervus se in fonte spéculons venustate cornuum suorum in summam raptus est delectationem ; ve rum maori et tenues pedes ei penitus displicebant Inter eam sui contemplationem et ratiocinium ve nator cum canibus inopinate cornu insonans ad fuit. Strepitus hic cervum in fugam egit, et ve Incitas pedum suorum eum in piano campi longas praecursionis compotem fecit. At vehementius a venatore persécutas cervus, abdita saltus petens cornua sua ramis arborum implicuit, et adhaesit.

Nunc errorem suum agnovit, et perspexit, quam utiles sibi pedes ad effugiendum periculum, et quam infausta fuerint cornua, quae tam arro* ganter admiratus erat, nunc vero causant suae mortis esse experitur.

E t h i c a.

Saepe proprietates admiramur, quae in per* niciem nostram viam sternunt.